با تنی آغشته به بوی کماه و باریجه

به پیشگاه شهید عزیز  

 صفت الله خدری و بیست و یک بهار ندیدنش

میان تو و صلح

کدام را بر گزینم

که تبانی تسلیم

شکوه شانه هایم را فرو نریخته باشد" .....

بی شک جنگ تحمیلی یکی از بزرگترین وقایع تاریخ این مرز و بوم است . واقعیتی که از خاطره ها محو نخواهد شد . جانبازی ها و رشادتها ی مردانی که با در میان نهادن((نقد جان ))شرف و استقلال وطن عزیز را به ما ارزانی داشتند .در این زمانه ی ریاکاری و زر پرستی ارزش آن دلاوریها و سر خوشی ها بیشتر و بیشتر بر ما آشکار می گردد. در جنگ دویست و پنجاه ستاره ی البرزی بخش ما غربال شدند. درشت ترین و تابناک ترین ستارهای فروزان که جایشان برای همیشه در آسمان شب گرفته ی ما  خالی است و اگر حتی بر  بلند ترین قله ها   کهار  هفت خوان و کرچان بایستیم نمونه های ایشان را نخواهیم یافت . با تنی آغشته به عطر کماه و باریجه در کوچه  پس کوچه های ده از کنار پنجره هایی نیمه باز که رایحه ی محلی ترین غذا ها را دارد میگذرم  شاید در گوشه ای بیا بمشان سر تا پایشان را بو سه باران کنم و آنان را به میهمانی آسمان بغض آلود اسفند  به پونه های نو رسته ی کنار جویباران بهاری و فاخرترین عطر سیب،  سیب مورود دعوت کنم .

 به امید روزی که دوباره ببینمشان .

 این نوشته ی کوتاه یادی بود از سر دلتنگی و بیقراری از دلاور سرداری شهید

 صفت الله خدری برای تمام سادگی و صداقتش .

 ای آتش افسرده ی افروختنی

ای گنج نهان گشته ی اندوختنی

ما عشق و وفا را ز تو آموخته ایم

ای زندگی و مرگ تو آموختنی

دی ماه هشتادو شش