|
« آقادار » درخت مقدس ولایترود ( دیزین )
از زمان هبوط آدم به زمین ، درختان که از عوامل رزق و روزی
انسان ها به شمار می آمدند در نزد آن ها مقدس و گرامی شدند چرا
که انسان ها بر این باورند که درختان نیز همچون سایر موجودات
دارای روح و روانند و زندگی بشر برای آن ها قابل فهم است و آن
ها می توانند عاملی تأثیرگذار بر زندگی انسان ها باشند. به
عنوان نمونه سرخ پوستان قوم هیداتسا (
HIDATSA
) درخت (
COTTON WOOD
) را چنان برایش ارزش قایل بودند و بر این باور زندگی می کردند
که اگر از این درخت درست نگهداری شود آنان را یاری خواهند نمود
یا قوم بدوی ونیکا (
WANIKA
) در آفریقا چنین عقیده ای به درخت نارگیل داشته اند که قطع و
از بین بردن آن را مساوی با مادرکشی ما دانستند. از این نوع
اعتقادات در بین تمدن های کهن بسیار است. در تاریخ تمدن کشور
عزیزمان ایران نیز بارها به این باورها اشاره شده است که می
توان به درخت هایی مانند چنار ، نخل ، انار ، مو و سرو اشاره
کرد. « ساموئل. ک. ادی » در کتاب معروفش در فصل مربوط به ایران
درباره ارتباط شهریاران ماد و هخامنشی و پارتی درباره این
درختان مطالب جالب توجهی آورده است.
با ورود اسلام به این سرزمین و عجین شدن فرهنگ ایرانی با فرهنگ
اسلامی این اعتقاد و باورها همچنان باقی ماند که هنوز در گوشه
و کنار این سرزمین آثارش مشهود است. یکی از این مناطق روستایی
است به نام ولایترود که در آن دو درخت وجود دارد که برای اهالی
روستا مقدس می باشد که در ذیل به طور خلاصه به آن اشاره می
شود.
در سلسله جبال البرز مرکزی ، در بین جاده زیبای چالوس ، نرسیده
به کندوان به جاده ای برخورد می کنیم به نام دیزین. این جاده
به دره ای منتهی می شود که بسیار زیباست و آن را ولایترود یا
دیزین می نامند و اگر آن را ادامه دهیم به رودبار قصران و
تهران خواهیم رسید ، در این روستا دو درخت به نام آقادار که از
خانواده سرو و از نوع اورس می باشد ، وجود دارد و در نزد
روستاییان بسیار مقدسند و بنا به اعتقاد آنان یکی خواهر و
دیگری برادر می باشد ، گویند عمر این درختان بیش از یک هزار
سال است. در حال حاضر قطر این درختان چیزی حدود 5 متر می باشد
و در بلندترین کوه های مشرف به روستا در زمینی شنی در ارتفاعات
کوه های چله خانه و سن گره قرار دارند.
اهالی روستای ولایترود بر این باورند در پای این دو درخت دو تن
از مقربین درگاه الهی که یکی برادر و دیگری خواهر است خفته اند
و می گویند بارها ما در شب های جمعه شاهد حرکت نور سبز رنگی به
سوی یکدیگر از این دو درخت بودیم و هرگاه نذرهایی نمودیم به
واسطه آن ها برآورده شدند و با این دیدگاه روستايی ای که نذری
دارد در شب جمعه علی رغم دشواری راه که ارتفاعی حدود 3000 متر
دارد خود را به پای یکی از دو درخت می رساند و با بستن پارچه
ای سبز رنگ و ریختن کمی آب به پای آن نذر می کند. همچنین
روستاییان بر این اعتقادند که عامل برکت و رفاه اهالی این
روستا نسبت به روستاهای همجوار در گذر تاریخ این منطقه به دلیل
وجود همین دو درخت بوده است و تا زمانی که این دو درخت سبز و
زنده اند این خیر و برکت نیز وجود خواهد داشت.
در خاتمه از دست اندر کاران حفظ و ثبت مواریث طبیعی – فرهنگی
تقاضا داريم در جهت ثبت و ضبط این میراث طبیعی – فرهنگی پس از
اقدامات کارشناسانه همت بگمارند چرا که افراد سودجو اخیراً با
حفاری های غیرمجاز در پای این دو درخت مقدس که خشم روستاییان
را نیز برانگیخته ، باعث تخریب این میراث طبیعی شدند و اگر
جلوی این گونه اعمال گرفته نشود ما در آینده ای نزدیک شاهد خشک
شدن این دو درخت خواهیم بود.
علی سولقانی
نشريه
هزاربند - بهار و تابستان 88 |
